• flat Դժգոհել

Խորեն Բայրամյան․ Հայրս հայհոյում էր, որ եղբորս հետ ռուսերեն էինք շփվում: Շնորհակալ եմ ծնողներիս, որ նրանք տանը հայերեն են խոսում, և ես գիտեմ իմ մայրենի լեզուն

Խորեն Բայրամյան․ Հայրս հայհոյում էր, որ եղբորս հետ ռուսերեն էինք շփվում: Շնորհակալ եմ ծնողներիս, որ նրանք տանը հայերեն են խոսում, և ես գիտեմ իմ մայրենի լեզուն

«Ռոստովի» հայազգի ֆուտբոլիստ Խորեն Բայրամյանը հարցազրույց է տվել ռուսական Sports.ru կայքին

Խորեն Բայրամյանը կամ Խորիկը, ինչպես ինքն է անվանում, «Ռոստովի» միակ սանն է, որը հանդես է գալիս Ռուսաստանի հավաքականի կազմում և վերջին տարիներին Ռոստովի ամենանշանավոր խաղացողներից մեկը: Այս մրցաշրջանում 4 + 4 (ներառյալ  ԲԿՄԱ-ի հետ խաղի դուբլը)։

-« Ես ծնվել եմ 1992 թ.-ին հեռավոր հայկական Կոթի գյուղում `չորս բլուրների մեջտեղում (ինչպես փոսում), որտեղ շատ ցուրտէր: Երևանից 250 կմ հեռավորության վրա և անմիջապես Ադրբեջանի սահմանին: Մենք ապրում էինք այնքան մոտ, որ որոշ տներից մենք տեսանք ադրբեջանական ռազմական աշտարակներ, դեռ պատերազմ էր և կրակոցներ: Ծնողներս նույնպես այնտեղից են:

Երբ չորս ամսական էի, հայրիկս մեզ տեղափոխեց Ռոստովի մարզ `Դոնի Ռոստովից 100 կմ հեռավորության վրա գտնվող Մատվեև Կուրգան գյուղ, այնտեղ ես մեծացել եմ, և ես չորս տարի անց վերադարձա Կոթի: Ես չեմ հիշում, թե ինչպես և որտեղից եկանք, հավանաբար Ռոստովի հին օդանավակայանից Երևան, կամ գուցե Մոսկվայից: Ես նայեցի պատուհանից և հարցրեցի. «Ի՞նչ են այդ փոքրիկ կետերը այնտեղ»: - Տուն է, - պատասխանեց մայրիկը:

Ժամանակի ընթացքում, երբ 14 տարեկանում տեղափոխվեցի Ռոստովի մարզական գիշերօթիկ հաստատություն, ծնողներս կարողացան տուն գնել մեկ այլ գյուղում ՝ Մալախով Կուրգանից երեք կմ հեռավորության վրա: Հիմա, փառք Աստծո,  ապրում ենք Ռոստովում: Դուք, Մոսկվայից եք, չեք հասկանում, թե որ գյուղերն են Ռոստովի մարզում: Ռոստովում, նրանց հետ համեմատած, կա քաղաք և քաղաքակրթություն, բայց դեռ ուրախությամբ եմ հիշում եմ մանկությունս:

Այո, ես հիշում եմ, թե ինչպես, 12-13 տարեկան հասակում, ես ընկերներիս հետ քայլում էի մինչև երեկոյան 10-ը, իսկ տուն վերադառնալիս ես վազում էի, քանի որ միակ լապտերը կանգառում էր, իսկ ավտոբուսի կանգառում գերեզմանոց,կար, որի դիմացով պետք է անցնեի, բայց ես դա չեմ հիշում, այլ միայն լավ բաները `դպրոցական խաղեր և մարզում, կողմնորոշում, անտառում զբոսնել և ինչպես մայրս վախենում էր՝ լճակի մեջ լողանալու համար:

«Եթե ուզում ես լավ ապրել, ֆուտբոլ խաղա, եթե ուզում ես ինձ պես ապրել, ինձ հետ արի շինարարական տարածք»: Սա հորս խորհուրդն է եղել։
Ես սկսեցի ֆուտբոլ խաղալ Մալոկիրսանովկայի փոքր մարզադահլիճում, ես նույնիսկ չգիտեմ, թե հիմա կա՞ այդ դահլիճը: Ինձ նկատել են տարածաշրջանային մրցումներում, և ես շաբաթական երեք անգամ ճանապարհորդել եմ գյուղից 30 կմ հեռավորության վրա Մալախով Կուրգան: Ծնողներս 30-40 ռուբլի են տվել ավտոբուսի համար, կարկանդակի և լիմոնադի համար: Ամռանը մարզվում էինք դպրոցի դաշտում. Ինչ-որ խոտոդ տեղ , և ինչ-որ կոխկոտ տեղ , դարպասները երբեմն ցանցով, երբեմն ՝ առանց: Ես ավելի շատ սիրեցի ձմեռը, քանի որ մարզվում էի մարզադահլիճում, որն ավելի մեծ էր և ավելի տաք:

Ես խաղում էի Ռիվալդոյի «Բարսելոնայի» մարզահագուստով (որը գնել էի գյուղի շուկայից)`ավելի ճիշտ, ոչ թե Ռիվալդոյի, այլ կարմիր և կապույտ շապիկով` տասներորդ համարով: Այնուհետև Իսպանիայի առաջնության խաղերը ցուցադրվեցին 7TV- ում, ես և հայրս դիտում էինք, ես սիրահարվեցի Ռիվալդոյին և այդ ժամանակվանից ի վեր ես արմատավորվել եմ «Բարսելոնային»: Ես նաև իմացա, որ նրանից մեկ տարի առաջ այնտեղ խաղացել է իմ կուռքը ՝ Ռոնալդոն, «մեծատամը»։

Ես միշտ մոմ եմ դնում Սուրբ Գևորգ պատկերակի տակ. Ուզում եմ հաղթել սպորտում և կյանքում:

Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակի օրը, մենք ամբողջ ընտանիքով գնում ենք եկեղեցի, մոմեր դնում:

- Ի՞նչ լեզու եք խոսում ձեր ընտանիքում:

- Շնորհակալ եմ ծնողներիս, որ նրանք տանը հայերեն են խոսում, և ես գիտեմ իմ մայրենի լեզուն: Անգամ մի ժամանակաշրջան կար, երբ հայրս հայհոյում էր, որ եղբորս հետ տանը ռուսերեն ենք շփվում:

Ես և կինս մեծացել ենք Ռուսաստանում, և մենք ավելի շատ ռուսերեն ենք խոսում, երեխաների հետ միասին հայերեն ենք փորձում (ավագ դուստրը հասկանում է), ծնողներիս հետ` միշտ հայերեն, ես մեծացել եմ Ռուսաստանում, ես մկրտվել եմ Ուղղափառ եկեղեցում, իսկ Հայաստանում չորսից հինգ անգամ եմ եմղել, ուստի ֆուտբոլից հետո կյանքը այնտեղ չեմ տեսնում: Ես գտնվում էի Երևանի կենտրոնում, դա նման է այլ աշխարհի և Եվրոպային, որտեղ փողոցում գտնվող ռեստորանների և  խանութների միջոցով չես հասկանում, որ դու Հայաստանում ես, բայց նույնիսկ այնտեղ ես չէի կարող ապրել:

Ռոստովը վաղուց դարձել է իմ տունը, …ասել է Խորեն Բայրամյանը

Աղբյուրը՝ Sports.ru

Մեկնաբանություն


Նմանատիպ